Een nieuw jaar...

Een nieuw schrijfsel.

Sorry, my loves. Ik was afwezig de laatste maanden. En daar had ik - hier ga ik niet flauw over doen - geen enkele reden toe. Het mankeerde me aan goesting.

Maar: Hip Hip Hip Hoera! de goesting is er weer een beetje en daarom vat ik kort samen wat er zoal veranderd is in mijn leven de laatste maanden:

Werk

WTF? ja, ik heb een nieuwe job. Ik laat het reizen voorlopig voor wat het is en schrijf nu serieus glamoureus voor Story, het snelst stijgende weekblad van Vlaanderen (just so you know).

Lief

Een buik vol vlinders en lichte duizeligheid. Sinds eind augustus ben ik terug van't straat.

Haarsnit

Ik lijk sinds kort blijkbaar op Nathalie Meskens. Ik heb een froefroe toeptoeptidoe en mijn haar is echt veel langer. Maar echt, wel een centimeter of 6,5 minstens.

Aantal neefjes/nichtjes

Mijn zus is een wandelende baarm0eder. Kind 1 was amper anderhalf of de tweede floepte eruit. (Volgens haar is dat geen 'floepen', maar zo lang ik het zelf niet heb ervaren noem ik het zo.)

Dus FLOEP daar was ons Elle, een meisje terwijl ik zo hard wist dat het een jongen was. Mijn zesde zintuig bleek quatsh (hoe schrijf je kwatsh?) en een droom van een kind, een echt prinsesje met tutukes en al was geboren. Deze week kreeg ik een berichtje van de zus: "Ons Elleke kan harder boeren als jou" en ik blinkte van trots. Hoewel ik blijkbaar als enige mijn eierstokken niet hoor rammelen bij het zien van zoveel schoons, loopt mijn tante-hart meer dan geregeld over en vooral wanneer de oudste dwingend toch lief: Titiiiii roept.

Zo, jullie zijn weer mee :)

Tot snel!

ks

Rrrrrwanda

fluo roze sokken: L.O.V.E.

Salooooooon :-D

Hier heb ik als kind gewoond

En dit is de poort

Belgische school waar ik zat

yes, there is a God.

We hebben duizenden foto's gemaakt in Rwanda. Ik besef ook dat weinigen interesse hebben in een dia-avond :-) dus Dit zijn een paar snelle shots. Wanneer mag ik teru-hug?

Thuis

Niemand kan zonder, Thuis. Mooi en bijzonder, je bent thui-huis.

Guess where I am?

In mijn zetel met een capri-sonneke (Capri-Sonne zou mijn sponsor moeten zijn, zoveel reclame maak ik daarvoor) en tekenfilmpjes (de digibox is weer stuk dus ik kan de Pfaffs niet zien. NOOOO) Het plan was om vanuit de zetel met een capri-sonneke in de hand wat te werken dus dat plan is voor 2/3de geslaagd zou ik zo zeggen.

Rwanda heeft me diep geraakt en is onder mijn huid en in mijn hart gekropen. De genocide memorials gaan door merg en been en zijn met geen woorden te beschrijven. Voor één van de eerste keren in mijn leven was ik totaal sprakeloos. Ik heb een weeshuis gevonden waar ik een kindje ga adopteren (als ik groot ben), heb nieuwe vrienden gemaakt, heb fysieke en mentale littekens gezien, prachtige verhalen gehoord en ook mezelf een beetje beter leren kennen.

En daar ben ik nu een beetje van aan het bekomen. Mét mijn capri-sonneke en iemand die zo geel is als een kaassouflé.

- ks

staking e.d.

Waarschuwing: Dit bericht is niet geschikt voor lezers die mij als bovenmenselijk en perfect zien. Dus iedereen kan rustig verder lezen, maar ik zeg het maar in het geval dat...

Ik ben meer een prater dan een doener, daarom dat ik deze post in 10 minuten schrijf en ik er 3 dagen over gedaan heb om... inderdaad... een grote boodschap af te leveren.

De eerste twee dagen in Rwanda was mijn postkantoor in staking. Persoonlijk ben ik tegen stakingen in het algemeen maar ik snap het soms wel. Dus toen mijn postkantoor dag 1 in staking ging zag ik er weinig graten in: Nieuwe omgeving, ander klimaat, daar moet een mens even van bekomen. Dag 2 begon ik me zorgen te maken want het werk stapelt natuurlijk wel op. Toen we dag 3 in de auto in de jungle moesten doorbrengen, had ik mijn kantoor dan ook opgedragen om dan ineens maar door te staken tot dag 5 want ik hurk niet in de bosjes en al helemaal niet met 20 kinderen die als paddestoelen uit de grond schieten en er op staan kijken.

Ik heb over het algemeen weinig autoriteit (Mijn éénjarige neefje lacht me uit als ik zeg: NEE, niet doen! en doet het dan lekker weer met zijn grootste smile) dus het was te verwachten dat mijn postkantoor ook niet zou luisteren. Na 3 dagen stilte, gingen mijn harde werkers weer aan het werk én hoe. Laten we zeggen dat een paar Rwandezen mijn minder fraaie kant hebben gezien en ik nog nooit zo makkelijk naast een giga-hagedis ben gaan zitten. Ik heb weer héél wat persoonlijke taboes doorbroken.

En nu is mijn postkantoor weer lekker in staking, want de werkers zijn natuurlijk moe van die dag vol overuren.

P.S. En dit is mijn foto of the day, weer gemaakt door Alix Lambert terwijl ik met microfoon en notebook achter iedereen aanholde. Hij past vol-le-dig bij deze post, vind je niet?

P.S. 2: Sorry ik besef dat ik weer een zeer laag platvloers niveau heb gehaald vandaag. Maar ja, wat ga je er aan doen?

P.S. 3: jullie weten toch waar ik het over heb he?!

P.S. 4: Het zou ZOOO grappig zijn als iemand nu denkt dat ik een postkantoortje run.

P.S. 5: HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA zo grappig zou dat zijn.

Toedels! Ik schrijf snel een cultureel/politiek stuk zodat mijn niveau weer boven 0 gaat. Promise! Pinky swear!

Africa

Zo heet onze chauffeur. Ik heb mezelf daarop voorgesteld als Europa maar dat viel niet zo in de smaak. Africa is de meest hi-la-rische en schattige man op deze planeet en daarom hier een samenvatting van mijn lievelingsquotes van mijn nieuwe grote vriend: Continent ten zuiden van Europa :-)

Africa zegt:

• "You white people are crazy" 10 keer per dag. * I know, ik snap ook niet waarom Europa dan geen leuk grapje was.
• "You don't know anything, you are women." Even een situatieschets: we zaten in de auto te wachten en zien een man voorbij lopen: twee druppels water Matthew Mcconaughey maar dan knapper (I know) dus de drie vrouwen in de auto beginnen wild te fantaseren (as we should) en Matthew hoort dat natuurlijk en kijkt daarop bloedserieus opzij (hij is dit duidelijk gewend). Ons besluit: Hij vind ons knap en is verlegen. Waarop Africa bovenstaande legendarische woorden uitspreekt.
• "If you are tired, the best thing to do is to take a shower and sleep on the concrete floor, like Jezus on his cross." Geen commentaar.

ks

RWANDA, I'm home

HA! Wie had dit ooit gedacht: ik ben er geraakt. Na ettelijke 'Zeurbeurten' op deze webpagina kan ik ein-de-lijk zingen: AWIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII-IAMBAMBAWEEEEEE! Jeps, I'm here my dear! En ik voel me hier volledig thuis.

Dus: wat doe ik hier?

Ik werk aan een ipad magazine (Ipad, I love you 4ever, nwly) en aan de documentaire over Koffie (waar ik ook al in LA aan gewerkt heb) het leuke (en frustrerende) aan deze trip is dat we alles met een fab fototoestel en flipcamera doen: minimaal materiaal waar wij maximale kwaliteit uit halen. Een uitdaging die ik graag aan ga.

Oh zie je dat ik op internet ben (DU-HU anders kan ik niet bloggeeuh) maar dit is wifi he, the real deal wifi zwevend in mijn kamertje in the middle of nowhere. No back to the roots this time want de douche is ook warm mét een regendouchekop (Can I live here, please please pretty please?)

Dus badend in luxe zit ik hier na te genieten van onze eerste korte werkweek in Rwanda. Het is niet enkel glits & glam, maar dat vertel ik morgen wel, nu wil ik even op adem komen en baden in mijn luxe tot ik een verschrompeld mini-vrouwtje ben. *Als ik morgen niet zo groot als een duim ben, blog ik verder.

X ks

foto: by the one and only fabulous Alix Lambert

You don't look Belgian

De standaardzin die ik te horen krijg wanneer ik vertel dat ik uit België kom. Ik weet niet hoe een Belg er uit hoort te zien, maar ik ben het niet.

Op school zei een klasgenoot "jij zou best een Hollander kunnen zijn, met je blond haar en grote tanden." Nou hartstikke bedankt. Mijn collega in New York besefte na 2 maanden een bureau delen dat ik niet Scandinavisch ben. hmmmm tack tack (Zweeds voor Dank u) (yes, I know my world). En dit weekend kwam iemand me de hand schudden met de woorden: "You're like a typical like California girl." Thanks Dude.

Andere gepasseerde nationaliteiten: Frans, Engels (What the ??), Pools (?????????!!!!!!!!!), Duits, Italiaans (really?), Zwitsers.

Het komt er eigenlijk op neer dat mijn nationaliteit even verloren is als mijn land en dat maakt ons allebei zielig. *Allemaal te samen: BOOOEEE - HOOOEE - HOOOOEEE wwwweeeeeeeiiihhh!!!!

Perfect mogelijk: een cry-baby worden (Zo'n grote verandering zou dat niet zijn). OF ik kan het gewoon aanvaarden, veel verandert er niet en als ik heel eerlijk ben, zie ik mezelf eerder als Europeaan, Antwerpenaar, Hoogstratenaar ipv Belg. Eigenlijk ben ik een internationalenaar (longest word ever én dit moet ik indienen als voorstel voor De dikke Vandale. Als msnen er in mag, dit zeker.) Dus, ik ben een internationalenaar en wel om de volgende redenen:

• Ik vier al jaren Koninginnendag in Nederland.
• Als kind stond mijn paard in een stal in Nederland en ik praatte daar altijd Hollands. En ik was héél geloofwaardig.
• Aan de douane op JFK stellen ze vaak vragen als: "Where did you get your New York accent?" mijn antwoord: here, duhu, eumh Sir. Misschien toch eens een vleugje Frans erin gooien om het kleine kamertje achteraan te vermijden.
• Zoals eerder vermeld mijn on-Belgische looks.
• In de zomer ben ik zo bruin als een Turk.
• In de winter zo bleek als een Rus.
• In Parijs vragen mensen me altijd de weg.
• Tot mijn 4de woonde ik in Afrika en at met mijn handen. (doe ik nu nog geregeld)

Het enige dat mijn ware aard verraad is mijn permanent tekort aan vitamine D, Vlaamsche Familie en paspoort.